Στο πλαίσιο Προγράμματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επισκέπτομαι διάφορα Λύκεια της Κύπρου, διαπιστώνοντας κάτι ελπιδοφόρο. Μεγάλη μερίδα των μαθητών/τριών διαφωνεί με την κυπριακή νομοθεσία που παραχώρησε ψήφο στα 17. Ουσιαστικά, οι έφηβοι απορρίπτουν την α-νόητη ευρωλαγνεία και υιοθετούν τη θέση της επιστήμης για νοητική ωρίμανση κι ενηλικίωση στα 18. Άλλωστε, στην ΕΕ επικρατεί το ανάποδο από εκείνο που προβάλλουν οι εγχώριοι ευρωλάγνοι, οι οποίοι με την μαϊμουδίστική συμπεριφορά τους εκφυλίζουν τον γνήσιο ευρωπαϊσμό ως πολιτισμό αξιών. Από τα 27 κράτη-μέλη στην ΕΕ, μόνο σε δύο (Αυστρία και Ελλάδα) ισχύει η ψήφος στα 17 σε βουλευτικές εκλογές και στη Μάλτα για ευρωεκλογές. Σε άλλο κράτος-μέλος, κατόπιν δημοψηφίσματος, απορρίφθηκε συντριπτικά.
Στην Κύπρο, οι απόψεις υπέρ της ψήφου στα 17 επικεντρώνονται στο ότι θα συμβάλει στην αύξηση της συμμετοχής των νέων εμπλουτίζοντας την πολιτική συζήτηση με νεανικά θέματα. Αυτή η προσέγγιση καταδεικνύει έμμεσα την αποτυχία ενός συστήματος που υποβαθμίζει την καλλιέργεια του ενεργού και ώριμου πολίτη, ο οποίος αποτελεί το θεμέλιο της δημοκρατίας. Μάλιστα, κάποια κόμματα, είτε φοβούμενα το πολιτικό κόστος, είτε προσδοκώντας σε κομματικό «κέρδος», σιώπησαν και απέρριψαν τη διενέργεια έστω δημοψηφίσματος.
Το ελπιδοφόρο είναι ο σεβασμός των μαθητών στην επιστήμη της νοητικής ωρίμανσης που καταδεικνύει ότι οι έφηβοι «βρίσκονται ακόμη στη νευρολογική ανάπτυξη του εγκεφάλου τους», ενώ το στάδιο ενηλικίωσης ξεκινά επαρκώς στα 18. Υπάρχουν ώριμοι κάτω των 18 κι ανώριμοι άνω των 18, αλλά η επιστήμη θέτει τον κανόνα στα 18 και πάνω. Όχι κάτω από 18! Συνεπώς, η σύνδεση του ορίου νοητικής ωρίμανσης με το δικαίωμα ψήφου είναι αυτονόητη.
Ειδικά για την Κύπρο, υπάρχει ακόμη ένα ισχυρό επιχείρημα υπέρ του κανόνα της επιστήμης. Η ορθή πολιτικοποίηση των νέων μέσω της αγωγής, δηλητηριάζεται από την κομματικοποίηση που αποτελεί κυπριακή κακοδαιμονία στην εκπαίδευση που φτάνει μέχρι το ποδόσφαιρο. Καθώς τα τελευταία χρόνια, μαθητές κινούνταν έξω από τα κόμματα, διεκδικώντας θέσεις στα μαθητικά συμβούλια, η ψήφος στα 17 επαναφέρει την κομματικοποίηση διά της υποταγής, αντί της πολιτικοποίησης μέσω της αγωγής. Εφόσον κύριος σκοπός του εκπαιδευτικού συστήματος είναι η αγωγή των εφήβων για να καταστούν άξιοι πολίτες, το δικαίωμα ψήφου σε 17χρονους/νες που βρίσκονται στο πρώιμο και μεταβατικό στάδιο πριν την ενηλικίωση είναι μέγα σφάλμα. Ο νόμος της επιστήμης που απαιτεί ολοκλήρωση πρώτα του σταδίου της εφηβείας και μετά παραχώρηση δικαιώματος ψήφου στον πολίτη για τις δικές του ώριμες επιλογές, είναι το ορθό.
Παράλληλο δείγμα εγχώριας παραδοξότητας είναι η έκθεση των παιδιών στην τοξικότητα και επικινδυνότητα των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης (ΜΚΔ). Ως Ευρωκοινοβούλιο ζητάμε οριζόντια απαγόρευση για νέους κάτω των 16 χρονών, αλλά στην Κύπρο συνεχίζει η ανεξέλεγκτη εργαλειοποίησή των ΜΚΔ για εγκλωβισμό μαθητών ως μελλοντικών θυμάτων-ψηφοφόρων.
Ο Αριστοτέλης θεωρεί ως υποχρέωση τής πολιτείας την παιδεία των νέων μέσω αγωγής, ώστε να καταστούν άξιοι πολίτες. Με την ψήφο στα 17, η πολιτεία ωθεί ανέτοιμους έφηβους στην κομματικοποίηση. Άλλο πολιτικοποίηση κι άλλο κομματικοποίηση. Όπως, άλλο ευρωπαϊσμός κι άλλο ευρωλαγνεία. Είναι κι εκείνοι γύρω μας που δεν κατανοούν καν τη διαφορά.
Κώστας Μαυρίδης,
Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)