Την εβδομάδα που πέρασε, στην ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου αποκαλύφθηκαν ξανά κάποιες πικρές αλήθειες για την ευρωπαϊκή πολιτική Κύπρου κι Ελλάδας, των Κυβερνήσεων, κρατικών αρχών και Ευρωβουλευτών. Επίκεντρο ήταν η ετήσια ομιλία της Πρόεδρου της Επιτροπής κ. φον ντερ Λάιεν για την «Κατάσταση στην Ένωση» και κατά δεύτερον, η ομιλία της Ύπατης Εκπροσώπου κ. Κάλλας για τις υβριδικές επιθέσεις κατά κρατών μελών της ΕΕ. Θετικά στοιχεία στην ομιλία της Προέδρου της Επιτροπής υπήρξαν, τα οποία θα κριθούν στην πράξη π.χ. απαγόρευση της πρόσβασης παιδιών στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, νομοθετικά μέτρα για την στέγαση και την κλιματική αλλαγή, αυστηρότερο πλαίσιο για την παράνομη/εργαλειοποιημένη μετανάστευση. Ωστόσο, και οι δύο τους υπήρξαν κατώτερες των περιστάσεων.
Καταρχάς, ανάλωσαν τον χρόνο τους χωρίς λέξη για την τουρκική επιθετικότητα, ούτε αναφορά στήριξης στις θέσεις Κύπρου-Ελλάδας που απορρέουν από το ευρωπαϊκό δίκαιο. Ούτε ανταποκρίθηκαν όταν ερωτήθηκαν από όσους θέσαμε το θέμα στις παρεμβάσεις μας. Επομένως, οι επικεφαλής αξιωματούχοι της ΕΕ «δεν ξέχασαν την Κύπρο», όπως λέχθηκε αλλά έτσι επέλεξαν. Ανάλωσαν σημαντικό χρόνο για την ανάγκη ενεργειακής αυτονομίας και για τις υβριδικές επιθέσεις κατά κρατών εντός της ΕΕ χωρίς αναφορά στις χρόνιες τουρκικές υβριδικές επιθέσεις (με drones, μεταναστευτικές ροές, παράνομες επεμβάσεις σε αέρα, θάλασσα και στεριά, παραπλανητικούς χάρτες κ.ά.), πέραν από την ωμή κατοχή εδάφους της ΕΕ στην Κύπρο. Ούτε καν αναφορά για την ανάγκη ενεργειακής αυτονομίας μέσω υλοποίησης του Ευρωπαϊκού Έργου GSI στην Ανατ. Μεσόγειο. Διότι κι οι δύο τους κρίνουν ότι το «κόστος» από την στάση τους είναι ελάχιστο και περιορισμένο.
Οι αντιδράσεις σε Κύπρο κι Ελλάδα ποικίλουν, από όσους ζητούν την έξοδο μας από την ΕΕ μέχρι τους δογματικούς στα δύο αντίθετα άκρα του πολιτικού φάσματος που τρέφονται με συναισθηματισμούς αντί για ορθολογισμό. Η στάση της Τουρκίας αρκεί για να κατανοήσει ένας πόσο η παρουσία μας στην ΕΕ εξυπηρετεί τα ζωτικά μας συμφέροντα, αλλά υπάρχουν κι εκείνοι που τρέφονται από … «ηρωϊκές ήττες». Για αυτό, αδιαφορούν που τόσες τρίτες χώρες διατηρούν θετική στάση προς την Κυπριακή Δημοκρατία λόγω της συμμετοχής μας στην ΕΕ, ενώ αν ήμασταν εκτός, η αναγνώριση του ψευδοκράτους θα είχε ήδη γίνει από χώρες όπως το Πακιστάν και το Αρζεμπαϊρζάν.
Πάντως, οι συναισθηματικές εξάρσεις απλών πολιτών είναι κατανοητές, αλλά όχι ως η επιλογή όσων έχουμε δυνατότητα παρέμβασης σε ευρωπαϊκό επίπεδο με επιδίωξη τον εντυπωσιασμό και τα «μπράβο». Έξαλλες παρεμβάσεις στο Ευρωκοινοβούλιο για «αίματα που στάζουν» κι άλλες τέτοιες γραφικότητες για να … ενθουσιάσουν μερίδα στο εσωτερικό μας ακροατήριο, στην πράξη βολεύουν τους ξένους αξιωματούχους στην ΕΕ κι αφήνουν αδιάφορο το μεγαλύτερο μέρος του ευρωπαϊκού ακροατηρίου.
Η εκ μέρους μας αναφορά σε αξίες της ΕΕ, σε ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο, δεν αρκεί. Απαιτείται μεθοδική κι άκαμπτη στάση κυρίως στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο με πρωτοβουλίες κι απαίτηση για κόστος σε όσους παρακάμπτουν τις αξίες και τα ζωτικά μας δίκαια συμφέροντα. Ο ορθολογισμός είναι απλός. Ενόσω επιτρέπουμε αμαχητί στους εταίρους μας στην ΕΕ να προωθούν τα συμφέροντά τους εις βάρος μας, είναι παράλογο να προσδοκούμε αλλαγή της στάσης τους.
Κώστας Μαυρίδης,
Ευρωβουλευτής, ΔΗΚΟ – S&D