Η χθεσινή απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου δεν αποτελεί απλώς μια δικαστική εξέλιξη. Συνιστά μια βαριά θεσμική διαπίστωση για τον τρόπο με τον οποίο η Κυπριακή Δημοκρατία διαχειρίστηκε μία από τις σοβαρότερες υποχρεώσεις της απέναντι στους αγνοουμένους και τις οικογένειές τους.
Η αναφορά του Δικαστηρίου σε «ουσιώδη αδράνεια» δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
Οι ευθύνες είναι διαχρονικές και δεν προσφέρονται ούτε για κομματικό συμψηφισμό ούτε για πολιτική εκμετάλλευση. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι μπορούν να παραμείνουν χωρίς διερεύνηση και χωρίς λογοδοσία.
Η Πολιτεία δεν δικαιούται να εμφανίζεται συγκινημένη στις μαύρες επετείους του Ιουλίου και του Αυγούστου και να απουσιάζει τις υπόλοιπες ημέρες του χρόνου. Κάθε «άδεια καρέκλα» έχει όνομα, όχι αριθμό. Κάθε φάκελος αφορά έναν άνθρωπο και μια οικογένεια που περιμένει απαντήσεις εδώ και 52 χρόνια.
Η Τουρκία φέρει ακέραιη την ευθύνη για το έγκλημα των αγνοουμένων. Και ορθώς απαιτούμε από την Τουρκία να ανοίξει τα αρχεία της αλλά την ίδια ώρα και εμείς θα έπρεπε ήδη να είχαμε εξαντλήσει κάθε μαρτυρία, πληροφορία και στοιχείο που βρίσκεται στα δικά μας χέρια.
Η Κυβέρνηση δεν αρκεί να δηλώσει ότι σέβεται την απόφαση. Οφείλει να παρουσιάσει άμεσα συγκεκριμένο σχέδιο ενεργειών και σαφές χρονοδιάγραμμα.
Απαιτείται συνολικός έλεγχος όλων των φακέλων, επαναξιολόγηση των μαρτυριών που δεν διερευνήθηκαν επαρκώς, επανέναρξη των ερευνών όπου υπάρχουν κενά ή παραλείψεις και πλήρης ενημέρωση των οικογενειών.
Παράλληλα, απαιτείται άμεση κοινοβουλευτική και θεσμική πρωτοβουλία, ώστε η Κυβέρνηση και οι αρμόδιες υπηρεσίες να τοποθετηθούν επίσημα και να παρουσιάσουν τι ακριβώς προτίθενται να πράξουν.
Οι οικογένειες δεν χρειάζονται άλλη μία ανακοίνωση συμπαράστασης. Χρειάζονται αποφάσεις, έρευνα και λογοδοσία.
Η εποχή των γενικών διαβεβαιώσεων τελείωσε. Η Πολιτεία οφείλει τώρα να αποδείξει, με πράξεις, ότι δεν έχει εγκαταλείψει τους αγνοουμένους και τις οικογένειές τους.
Πάρις Μάρκου – Ειδικός Σύμβουλος Προέδρου ΔΗΣΥ για θέματα αγνοουμένων